Eşkiyaların bir kısmı ganimetleri paylaşırken bir kısmı liderde toplanırdı, liderde toplanan hazineler sistematik şifreler kullanılarak derince gömerdi. Küçük guruplar ise, soygundan sonra ganimetleri paylaşı, paylaşılan ganimetler çok yüklü olmayıp her eşkiya kafasına göre yer seçip gömerdi.

Küçük guruplara ait gömülerin kayalara yapılmış oyma kabartma işaretleri olmayabilir, genelde değirmen, dikili taş, yaşlı ağaç, tepeler, ana kayalar gibi yeri kaybolmayacak yerler işaret olarak kabul edilip bunlar hedef alınarak gömüyü yaparlardı. her eşkiya kendi parasını gömer diğeri bunu bilmezdi.

Çünkü eşkiyalar arasındada savaş vardı, yanında çokça ganimet bulunduran eşkiya diğer eşkiyalar tarafından gözden kestirilebilir restleşme sonucu biri ölebilirdi. Hatta hazinesi çok olan eşkiya diğerleri tarafından kısa zamanda yok edilebilirdi. bu yüzden eşkiyalar ganimetleri yanlarında taşımaz hemen gömerlerdi.

Bireysel gömüler genelde derin olmaz. çünkü eşkiya 1-2 gün sonra yeni soygun yapacak onuda eski parasına ekleyecekti. bu yüzden gömü çok derin olmayıp hatta çoğu elindeki hançer, gama gibi küçük kazıcı aletlerle açılmış çukurlardı. Yalnız üzerinde mutlaka taş olur, bu taş genelde o dağa ait olmayan taştır, yada diğer taşlardan biraz farklıdır, belirgindir.

Büyük gurupların hepsi olmasada çoğunda ganimetler eşkiya lideri tarafından toplanır, volçan voyvoda buna örnektir. lider gömü yerini hazırladıktan sonra önce bunu define haritası dediğimiz deri haritalara çizip kayıt altına alırdı. dağ, tepe, dereler, eski patika yollar, varsa kilise ve değirmenler, yaşlı ağaçlar haritaya çizilir sonra gömü yapılırdı. Gömüyü yapan eşkiyalar lider tarafından çoğunlukla öldürülürdü, gömü yerini lider kendisinden başka kimsenin bilmesini istemezdi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.